John Stoppelenburg & Paul Zuijdam

 

Vakantie Thailand, Laos en Cambodja 2019

Translate

enfrdeitptrues

Laos flag xs

Laos flag xs

Indrukwekkend Phnom Penh

25 - 27 Februari

 

25 februari 2019

Foto's: 25 februari 2019

Het was weer vroeg opstaan deze ochtend om de laatste dingen weer in de koffers te doen en nog even te ontbijten voordat we naar de laatste bestemming gingen. We ontbeten op het gemakje, want we waren ruim op tijd. Deze keer koos ik voor scrambled eggs, maar ik kreeg er toch ook brood bij ook al stond dat niet op de kaart. John koos gewoon voor het brood. We rekenden af en tot ons genoegen stond er deze keer een tuktuk klaar om ons naar de ferry te brengen. Voor het laatste deel, het stranddeel, stonden er alsnog motoren klaar, omdat de tuktuk de helling niet kon nemen en niet door het losse zand kon rijden. Wij lieten de bagage vervoeren, maar liepen zelf het laatste stuk. Eenmaal aan de andere kant aangekomen stond de chauffeur al klaar. Het was een man van weinig woorden, sterker nog: hij zei de hele weg niets. Maar ‘e’en ding kon hij heel goed, dat was zijn specialiteit namelijk toeteren. Hij toeterde bij alles wat maar enigszins in de weg reed en dat is in Cambodja erg veel……… Hij reed nogal asociaal, sneed een paar keer mensen en ging zelfs een keer op zijn remmen staan om iemand te laten schrikken die het  niet eens was met zijn manoevre. Gezien zijn gedrag was hij vast en zeker geen boeddhist. Tijdens deze rit viel heel goed op dat Cambodja zo goed als vlak is, in tegenstelling tot Laos, dat geheel bergachtig is. Ook was goed te zien dat in Cambodja alle huizen grauw zijn en de mensen armer zijn. Eenmaal bij de stad aangekomen kwamen we in de file terecht, het veekeer was hier zo mogelijk nog chaotischer. Tijdens de file waren we getuige van een tafereel dat we liever niet hadden gezien. Achterop een luxe wagen lag een varken vastgebonden in een houten bak, waar hij eigenlijk te groot voor was en zijn kop bengelde naar beneden, maar het meest vreseljke was dat het arme dier gewoon nog in leven was en aan zijn snelle ademhaling was te zien dat het dier vreselijk leed.
Qua benadering van vreemdelingen zijn er grote verschillen. In Thailand zijn de mensen over het algemeen vriendelijk, voorkomend en open. In Laos waren de mensen veel gereserveerder en hadden geen oog voor details. In restaurants bijvoorbeeld wordt maar zelden alles in ‘e’en keer gebracht wat je nodig hebt om te eten. Ze vergeten het bestek, of het zout, of de smaakmakers, of je moet twee keer om je drinken vragen. Er is geen aandacht voor de klant. In Laos houden de mensen wel rekening met elkaar. In Cambodja gaat iedereen zijn eigen gang zonder zich te bekommeren om anderen. Hier botsen mensen ook vaak tegen je aan, wat in de andere twee landen tot elke prijs zal worden vermeden . Ons hotel ligt midden in een druk deel van de stad en met het oversteken speel je dan ook een soort van russische roulette. Vanmiddag na aankomst zijn we eerst naar de central market gegaan. Dat was vooral gericht op vrouwen, veel kleding en glim-glim. Maar ook vonden we eindelijk souvenirtjes en iets voor de kleinkids en nieuwe tassen voor de handbagage, want met een paar dagen verschil begaven de ritsen het van beide tassen en de onderkanten raakten doorgesleten door de ongelijke bestratingen onderweg. Je loopt hier in Phnom Penh constant het risico te vallen, want de stoepen zijn barslecht en bovendien moet je erg vaak de middenwegnop omdat de stoep versperd wordt door eetstalletjes of geparkeerde auto’s of zelfs door een hangmat waar iemand de nacht klaarblijkelijk in doorbrengt. Verder is Phnom Penh een vieze stad, veel smog, en overal huisvuil op straat. Vanmiddag werd, terwijl wij over wilden steken bij een stoplicht, het verkeer geheel stilgelegd. Vervolgens kwamen er zeker tien witte motoren met zwaailichten, gevolgd door talloze witte auto’s, sommigen gevuld met diplomaten, sommigen met ‘e’en persoon of helemaal leeg, gevolgd door busjes, ook al dan niet gevuld, daarna weer motoren. Er kwam voor een vermogen aan materieel langs. Dat is toch iets wat je in westerse landen niet zo overdreven zult gadeslaan. Eenmaal terug in het hotel zijn we neergestreken op het terras om iets te drinken en ook gelijk iets te eten, want het was al tegen half vier. John nam een cordon bleu met frites, jammer genoeg voor hem zwom deze in een heerlijke pestosaus. Ik had varkensvlees in zoet zure saus. Dat was precies zoals je het bij ons bij de chinees eet, met ananas. Toen ik dit op had, heb ik met het bijgeleverde brood nog wat pesto opgedept van Johns bord, want hij vond dat natuurlijk niet lekker. Daarna zijn we na een douche in diepe slaap gevallen tot een uurtje of zeven. Toen zijn we op zoek gegaan naar de nachtmarkt. Die hebben we gevonden, maar het was toch vrij eenzijdig. Er waren veel eettentjes, maar alles zag er nogal uitgedroogd uit en we hebben alleen maar vis en kip gezien. Ik had nu juist zo’ n trek in buikspek, maar dat zag ik nergens. Uiteindelijk zijn we KFC neergestreken en heb ik wat kipstukjes besteld, maar dat was toch een vrij droge hap. De cola was gelukkig lekker koud en het ijsje erna ook. Nu zijn we weer terug in het hotel met de airco aan. Wij komen de nacht wel weer door…………….

26 februari 2019

Foto's: 26 februari 2019

Vanochtend werden we rond acht uur wakker en zijn we op het gemakje gaan ontbijten. Ik koos voor de gebakken rijst met rundvlees, maar dat was erg vet, niet lekker dus. Het stokbrood van John was nu  nog harder dan gisteren, dus ook niet lekker. We hebben de spullen gepakt en zijn met de tuktuk naar de Russische markt Tuol Tompoung gegaan. Wat er Russisch aan was, hebben we niet kunnen ontdekken. Voordat we de markt opgingen zijn we eerst een bak echte koffie gaan drinken bij Viva Star Coffee. Dat was een prima bak met een rozijnenrol erbij. Daarna de markt op, die vooral bestond uit souvenirstalletjes, waar we wat dingetjes hebben gekocht voor thuis. Ook veel levensmiddelen en kleding. Vooral de levensmiddelen vind ik altijd leuk om te zien, de  verscheidenheid aan fruit, groenten en vlees en vis, altijd een paar kiekjes waard. Het was weer flink warm, dus we waren al snel weer helemaal doorweekt. Na het markten hebben we weer een koelere omgeving opgezocht om iets te drinken. John vond daar wat zoete lekkernijen bij: een chococroissant en een custardcroissant en ik nam een pizzabroodje, wat verrassend goed naar pizza smaakte. Daarna nog een flink stuk gelopen naar de volgende markt op de kaart: Orussey, maar dat was voornamelijk een foodmarket. We hebben hier een poosje in de schaduw het verkeer op een kruispunt gade geslagen, maar dat werkt echt op je lachspieren, het is echt een complete chaos, er zijn geen regels in te ontdekken. Ik kon het dan ook niet laten om hier een stukje film aan te wagen. Omdat het nog vroeg was, besloten we nog een stukje te gaan lopen, alleen al daaraan kunnen mensen zien dat je een toerist bent, want niemand loopt hier, iedereen gaat op een brommer. Ik had al gezocht of er iets als een botanische tuin of een flowermarket was, maar dat kennen ze hier allemaal niet. Wel was er een beroemde plantenshop in 310e street. Bij toeval kruisten we deze straat precies op de plek waar deze shop zat. Ze hadden veel planten, maar meer het “ normale” assortiment, dus niets voor mij. Hiervandaan hebben we een tuktuk terug genomen naar het hotel omdat we de warmte langzamerhand wilden ontvluchten. Daar hebben we op het terras eerst wat gedronken, want je raakt hier zoveel vocht kwijt, daarna lekker afgekoeld op de kamer tot een uurtje of vijf. Toen eerst weer een bakkie koffie op het terras genomen en straks gaan we weer op pad om eten te scoren. Waar is nog een verrassing. Wat ons is opgevallen is dat veel vrouwen hier gekleed gaan in wat wij een pyjama zouden noemen, dat zagen we zowel op het platteland terwijl we op weg hiernaartoe waren als hier in de stad.

We hebben vanavond weer gewandeld naar de Nightmarket, deze keer via een andere weg, want gisteren moesten we bijna doorlopend op de grote weg lopen omdat de stoep als parkeerplaats wordt gebruikt. Dat was een goede keuze, want het liep in elk geval wat veiliger. Zo af en toe moesten we hele drukke straten oversteken zonder stoplichten en zonder dat er een eind kwam aan de stroom verkeer van beide kanten, totdat we zagen dat de Cambodjanen gewoon gaan lopen en het verkeer zich vervolgens aanpast. Dus dat hebben we ook maar gedaan en het bleek te werken. Eerst een rondje gedaan over de foodmarket, want ik had me voorgenomen in elk geval één keer cambodjaans streetfood te eten, maar ik had ook erge trek in buikspek. Gelukkig had één tentje dit. Het is daar gebruikelijk dat je in een vergiet schept wat je wilt eten en dan bereiden zij het verder. Dus ik nam een spies spek, een spies loempiatjes, een spies paddestoelen en een spies balletjes, het leek op gehakt. Er werd een rode milde chilisaus bij geserveerd, waar veel zwarte pepersmaakmaan zat, ook weer erg lekker. De spek smaakte uiteraard heerlijk, evenals de paddestoelen. De loempiaatjes waren gevuld met een kruidig vleesmengsel, moeilijk determineerbaar, maar lekker en de balletjes smaakten het meest naar tonijn, ook lekker. Maar dat vulde een holle kies, dus ik ging nog eens kijken naar de curries die er stonden. Ik wees op een rode curry en de dame wees me zelf op de witte noedels die er bij stonden. Ik knikte van ja en zij vulde een kom met fijngemaakte groenten, schepte er de noedels bovenop en vervolgens de curry, waar alle onderdelen van de kip in te zien waren toen ze hem omschepte, ook de kop, de lever en de tenen. Die kreeg ik gelukkig  niet op mijn bord. Bij het geheel kreeg ik stokjes en een lepeltje. Ik begon met de stokjes, en zat al snel weer helemaal onder. Toen kwamen er Cambodjaanse meisjes aan tafel zitten en die zagen al snel dat ik bij hen de kunst af wilde kijken en begonnen te lachen om mijn steeds mislukkende pogingen. Toch kreeg ik de slag er van te pakken en at netjes mijn kom leeg. Ook deze curry was mild maar erg lekker van smaak. Hierna moesten we nog eten voor John scoren. Omdat we verder niets waren tegengekomen, besloot hij bij de KFC te gaan eten. Hij bestelde een biefburger met extra kaas, maar die verdween kennelijk weer in de bestelling, want het werd gewoon een beefburger. Volgens John zat er weinig smaak aan. We sloten af met een ijsje. Morgen slapen we een beetje uit voor zover dat lukt. Dan vragen we hoe laat we de kamer moeten opleveren en zullen we het vervoer naar de luchthaven regelen. We vertrekken ’s avonds 18.30 u uit Phnom Penh om in Kuala Lumpur om 21.30 plaatselijke tijd te landen (het is daar 1 uur later), dan vertrekken we daar weer om 23.50 uur om op Schiphol te landen om 5.55 uur. Tja en dan zit het er weer op, daar moeten we weer even op teren.

27 & 28 februari 2019

Foto's: 27 februari 2019

We hadden de ochtend nog om alles voor de terugreis in orde te maken, dus konden we op het gemak ontbijten en daarna afrekenen en vervoer regelen naar de luchthaven. We hadden alle tijd van de wereld en maakten nog even een wandelingetje om wat dingetjes voor onderweg te kopen.

De lunch gebruikten we ook in het hotel omdat we niet zoveel zin meer hadden om te gaan zoeken. John at een hamburger en ik rijst met een khmer-curry. Heerlijk van smaak en het schaaltje met limoensap en zwarte peper maakte de rijst ook heel lekker van smaak. Het knoflookbrood wat we erbij bestelden, smaakte naar van alles maar niet naar knoflook helaas.

Om half vier vertrokken we naar het vliegveld wat ongeveer driekwartier in beslag nam, mede dankzij de files die inmiddels waren ontstaan.

AANKOMST MALYSIE Nadat we waren ingecheckt, wat heel voorspoedig ging, zaten we klaar om te boarden. Toen kwam de onheilstijding dat de vlucht uitgesteld werd wegens een conflict tussen Pakistan en India, die beiden het luchtruim tot no-fly zone hadden verklaard. We moesten daarom via Oman vliegen, maar die moesten eerst toestemming verlenen. De Wet van Murphy bepaalt dat niet lukt, dus we werden in hotels ondergebracht “in de buurt van het vliegveld” met de mededeling dat we pas op de volgende dag zouden vliegen om 17.00 uur. Toen moesten we eerst een uurtje wachten tot de koffers weer uit het toestel waren en op de band kwamen. De organisatie om in de bussen te komen was belabberd, waardoor wij pas als laatste in een bus gingen en ruim driekwartier later aankwamen in het Berjaya, een superdeluxe hotel, waar we eerst naar de 15e etage moesten met de lift om vervolgens via een lange corridor naar het volgende gebouw te lopen en daar verder met een lift naar de 27e etage gingen. WE kwamen aan in de kamer en dat was een giga-kamer met bankstel, slaapkamer, ligbad, kaptafel, TWEE aparte wasbakken en een keukentje met eethoek. Het uitzicht was in het donker al geweldig, maar de volgende ochtend toen het licht was, ronduit verbluffend. Omdat we pas om zes uur op bed lagen, besloten we het ontbijt te laten schieten. Om 9.45 werden we gebeld dat ze ons hadden gemist aan het ontbijt en dat we daar nog een kwartier voor hadden. Dat haalden we natuurlijk niet, dus we besloten dit te skippen. We gingen er vanuit dat we om twaalf uur de kamer verlaten moesten hebben, dus we gingen met de koffers op weg naar beneden. Onderweg daar naartoe hoorden we van een andere Nederlander dat we de kamer de hele dag hadden en dat we konden lunchen vanaf twaalf uur op de veertiende etage, dus brachten we de koffers weer terug en gingen op weg daar naartoe.

De lunch was verbluffend, je kon het zo gek niet opnoemen of het stond er en het aantal bedienende personeelsleden overtrof bijna het aantal klanten. John at vooral toetjes, die rijkelijk aanwezig waren. Ik ging mezelf te buiten aan grote garnaal in pikante saus, vers gesneden plakken lamspoot met een sambalketjap, een heerlijke lamscurry massala, aubergines in een pikante saus, kipstukjes in een sesammarinade, verse plakken zalm en tonijn met ingelegde gember en dan voor de vorm een beetje rijst.

Om vier uur kregen we een wake-up call, dus we gingen direct naar beneden omdat we niet weer als laatsten wilden vertrekken. Uiteindelijk werden we met z’n allen in één bus geperst en we kwamen ruim drie kwartier later aan op het vliegveld. Direct maar even bij de info-balie gevraagd waar we moesten inchecken, want op dat moment stond de vlucht niet op het bord. Bij de incheckbalie stond al een enorme vracht mensen, maar er waren geen lijnen gespannen, dus de chaos was compleet. Pas uren later waren we ingecheckt en eenmaal bij de gate aangeland, hadden we nog even tijd om iets te eten te halen. John haalde wat donuts en ik nam wat hartigs: somosa. We vertrokken ongeveer half elf en de gezagvoerder vertelde dat we vanwege de alternatieve route er dertien- en een half uur over zouden doen. Gelukkig zagen zowel John als ik kans om een aantal uren te slapen, dus we kwamen de tijd goed door. Alles verliep op Schiphol ook voorspoedig, zodat we omstreeks acht uur ’s ochtends thuis waren.

Einde

Zoeken

Last Modified

Last modified: 17 November 2019.
*
*