John Stoppelenburg & Paul Zuijdam

 

Vakantie Thailand, Laos en Cambodja 2019

Translate

enfrdeitptrues

Laos flag xs

Laos flag xs

Watervallen op Bolovenplateau 

15 - 17 Februari

 

17 februari 2019

Foto's: 17 februari 2019

Om vijf uur liep de wekker af en we pakten op het gemak de laatste dingen in. Om half zes waren we met alle bagage de trappen weer af. Het had de hele nacht flink geregend en geonweerd, maar nu was het gelukkig droog. We kregen nog een bak koffie. De vraag of we nog konden ontbijten was t’och niet helemaal goed begrepen. Klokslag zes uur kwam de taxi en een minuut of twintig later waren we op het vliegveld, waar we op zoek gingen naar iets ontbijtbaars. Alles was nog dicht, maar om zeven uur gingen de meeste winkeltjes open. Na een donut die vies rook en nergens naar smaakte, hadden we toch nog behoefte aan iets lekkerders en dat vonden we in de vorm van een hotdog. Inchecken en door de poortjes kostte John z’n aansteker. Iets na de geplande tijd vertrok et vliegtuig naar Pakse, waar we even over negen uur landden. Ook hier hadden we weer vrij snel onze bagage en toen snel naar de uitgang, waar een chauffeur klaar zou staan voor ons. Niet dus! Na een poosje was iedereen weer weg en wij stonden er nog als enigen. Khiri Laos laten bellen: “ Hoe is uw naam? O ja , dat klopt, ik zal een chauffeur sturen” De derde uitglijder van Khiri Laos! De rit verliep zonder problemen, maar ook zonder communicatie, want de chauffeur sprak geen engels. De eerste stop was bij de Tad Fane watervallen. Het was slechts een korte wandeling om tegenover de watervallen te komen. Maar de afstand tot de watervallen was dermate groot, dat het net niet meer spectaculair was. Op de terugweg wilden een aantal Chinese vrouwen met John op de foto. Daar heb ik helemaal niets van gemerkt of gezien ,ik hoorde het achteraf van hem. Vervolgens door naar de Sinouk Coffee Resort. Daar aangekomen keken we onze ogen uit. Het was een prachtig aangelegd complex met verschillende nivo’s en rond de uitlopende beek van een waterval gelegen, met veel woudreuzen en mooie begroeiing. In een half uur tijd zag al meer vlinders dan ik in de hele vakantie had gezien. We werden naar ons chalet gebracht en onze mond viel open van verbazing. Buiten onze slaapkamer bestond het chalet uit een huiskamer met stoelen, een eetkamer met stoelen, een buitenterras in het zonnetje, een buitenterras overdekt. Alleen de douche/toilet was wat krapjes, maar de rest was super. Het uitzicht was naar alle kanten verbluffend. Na gesetteld te zijn, hebben we eerst was gegeten, want we hadden langzamerhand wel trek gekregen. John nam Carbonara, die jammer genoeg wat zoet bleek en ik nam visfilet met zwarte peper, die op zich lekker was, maar ‘o’ok zoet. Kennelijk is hier een overschot aan suiker. Na de spullen ingeruimd te hebben, zijn we de buurt gaan verkennen. Gelukkig is het vandaag niet zonnig, zodat we kunnen wennen aan de nieuwe omgeving. Bij het wandelen vonden we geen winkeltjes of anderszins in de directe omgeving, dus we zijn min of meer gebonden aan de wat hogere prijzen van het resort. Volgens de info van Kiri zouden we hier midden tussen de watervallen en koffieplantages zitten, maar er staat niet bij dat dit te voet niet bereikbaar is. De afstanden liegen er namelijk niet om, daar heb je echt wel een auto voor nodig. Dus we zullen de komende dagen toch iets van een excursie moeten boeken om ergens te komen. Dat neemt niet weg dat je best mooi kunt wandelen langs de beek de plantages in. Er zijn veel orchideeën verzameld in de bomen rond het restaurant en bijna alles zit volop in de zaden, dus er is nog iets te doen voor me, want je kunt zo niet goed zien wat et precies is. Na de wandeling om de omgeving te verkennen, bleek dat internet het niet deed, maar ook alle andere elektrische dingen blijken niet te functioneren. Inmiddels zagen we de bediening al met pannen water sjouwen en met lantaarns, dus ze verwachten waarschijnlijk een  nogal donkere avond. We gaan het allemaal zien.
Het slot van dit verhaal is dat er net buiten het resort een grote brand heeft gewoed en dat er een electriciteitspaal is omgevallen en er elektriciteitsdraden zijn gesmolten. Voorlopig dus geen stroom of stromend water. Er is water in pannen uit de beek gehaald om vanavond eten te kunnen maken. Het wordt dus echt kamperen tot nadere order.
Inderdaad kwam de stroom niet terug en was het behelpen met kaarsjes en lantaarns. Gelukkig werd er gekookt op gas, dus we konden wel  normaal eten. John at een kipsteak met frietjes en wat groen en ik at rode curry met rijst, die  niet half zo scherp was als wat ik zelf thuis maak. We gingen noodgedwongen vroeg naar bed, want buiten werd je opgevreten door de muggen en binnen was het uiteraard donker. Bij aankomst in het chalet hadden we nog een onaangename verrassing, want toen we in het lantaarnschijnsel onze schoenen uitdeden, zag ik in een flits iets met een nogal groot lijf en grote harige poten op een wit tegeltje zitten, groter dan je bij ons ooit ziet……..Het was geen vogelspin, maar qua grootte deed ie er niet voor onder……Afijn als ie hier zat, zat ie niet in de slaapkamer toch….. Dus nog even een filmpje gekeken op de laptop, Facebook ging al niet meer, wegens stroom- en wifigebrek. Vanwege het stroomgebrek kon ik ook niet slapen met mijn CPAP-apparatuur, maar gelukkig had ik het bitje ook bij me, dus daar redde ik de nacht weer mee

18 februari 2019

Foto's: 18 februari 2019

Vanochtend werden we even na zevenen wakker en rond acht uur zijn we aan het ontbijt gegaan. John koos voor het europees ontbijt, bestaande uit sinaasappelsap, koffie, scrambled eggs, een worstje en twee broodjes met boter en jam, gevolgd door een bordje fruit. Zelf had ik het laotiaanse ontbijt bestaande uit sinaasappelsap, thee, soep met koriander, lenteui en varkensgehaktballetjes in wontonvellen, twee broodjes met jam en boter, ook gevolgd door fruit. Prima ontbijtje, alleen de thee bestond uit water met een paar groene blaadjes, bleef bleek en voor mij nogal smakeloos. Gelukkig hadden we nog wat zakjes nescafe…..
Na het ontbijt zijn we op pad gegaan met een privéchauffeur een leuk Laotiaanse jongetje, maar helaas uitsluitend laotiaans sprekend en verstaand. Hij had duidelijke instructies gekregen, dus de eerste stop was in het eerstvolgende dorp Thateng, waar we allebei een nieuwe simkaart moesten hebben, omdat de oude op was. Ook hier hebben we vreselijk gelachen vanwege de communicatieproblemen, maar het kwam uiteindelijk goed. Voor omgerekend vier euro kunnen we weer zeven dagen internetten. We vervolgden de tocht naar Laongam, de grootste markt uit de omgeving. Het was duidelijk een markt afgestemd op de dagelijkse behoeften van de Lao, dus er was voor ons niet veel te beleven. John zocht nog even naar nieuwe slippers omdat er door zijn oude een spijker stak. Helaas is maat 42 hier ‘echt het grootste wat je kunt vinden. Dat wij toch wel erg groot zijn bleek meerdere keren als zo’ n klein lao-vrouwtje heel angstig omhoog kijkend John passeerde. Hij moet echt een reus zijn in hun ogen.  
Hierna zijn we naar de Tad Hang en Tad Lo watervallen gegaan, mooie watervallen in een mooie bosrijke omgeving. Er zaten ook veel orchideeën aan de bomen, maar slechts enkelen zaten daar uit zichzelf. Slechts ‘e’en Cymbidium findlaysonianum troffen we in bloei aan en daar heb ik een zaadpeultje van meegenomen, nog erg dun, maar misschien groen te zaaien. Tevens troffen we daar een Mimosa aan, een die bij aanraken ook samenvouwt, net als Kruidje-roer-me-niet, maar dan veel steviger met peulen die in delen uiteenvallen bij aanraking. En toen we de watervallen gezien hadden, gingen we even lunchen want daar was het inmiddels wel tijd voor. Bij de trap naar het restaurant stond een mooie geurende Plumeriaboom, met aan de buitenkant rose, aan de  binnenkant witte bloemen met een geel hart, en daar hing een opengespleten vrucht aan, n’et zo dat ik er bij kon en er zaten nog wat zaden in. Op het terras van de watervallen was het lekker fris en we hebben daar een aardig poosje vertoefd. Johns lunch bestond uit knoflookbrood met frietjes, het mijne uit varkensvlees met citroengras en knoflook, maar die beide laatste toevoegingen heb ik er niet in kunnen proeven. Niettemin was het varkensvlees erg lekker. Terwijl we zaten te eten, kwamen er twee olifanten onder het terras langs en gingen baden in de waterval, een leuk gezicht. Daarna was onze tocht bijna ten einde, we maakten nog een stop bij een dorpje aan een zandpad en de chauffeur kon ons niet duidelijk maken waar we nou eigenlijk bij stopten en wat het doel was. Dat werd al snel duidelijk. Op het entreekaartje stond dat het entreegeld werd gebruikt om de gemeenschap van het dorpje te steunen. We hadden al zo’ n vermoeden waar we in  terecht zouden komen en dat was ook zo. Een erg armoedig dorpje met allemaal blote kindertjes, die kwamen bedelen terwijl wij daar helemaal niet op waren voorbereid, we hadden helemaal geen pennen, schriftjes, snoepjes of klein geld bij ons. Al met al geneerden we ons enorm om daar te lopen en we zijn ook zo snel mogelijk teruggekeerd naar de auto. Waardeloos als je zoiets  niet vooraf weet.
Eenmaal weer terug op het resort bleek gelukkig de elektriciteit weer hersteld te zijn, de wifi nog niet, maar dat werd vanmiddag nog verwacht te zijn hersteld. We zitten nu op het overdekt terras van een kopje Nescafé te genieten. Over de beek onder ons terras vliegen allerlei grote pages af en aan, waaronder ook een paar prachtige Troides pages met knalgele achtervleugels. Het vrouwtje is zoveel lichter en groter, dat zij duidelijk te herkennen is. In een boom tegenover ons terras, bevindt zich een enorme kluwen Aristolochia, waar ze steeds een beetje omheen cirkelen, helaas onbereikbaar. Straks gaan we nog even de rest van het resort verkennen, want we hebben nog niet alles gezien.

19 februari 2019

Foto's: 19 februari 2019

Vandaag lekker een beetje uitgeslapen en even voor negen uur aan het ontbijt. Het ontbijt was precies hetzelfde als gisteren. Alles lekker op het gemakje gedaan. Onder het terras sloegen we een bloedzuigeragaam gade, die al mooi in paringstenue was (vuurrode kop) en volop zat te knikken tegen alles wat bewoog. Ook nog wat vlinders op de foto gezet, die zich tegoed deden aan de Zinnia en Cosmeabloemen. Daarna ben ik gaan wandelen, John had meer zin om lekker te lezen. Het was pittig warm, en er waren weinig vlinders te zien, de meesten nog op de massaal bloeiende kerstrozen. Overigens is het vermeldenswaard dat deze massaal in de bloem zaten, maar geheel ZONDER groene bladeren waren. Tussen de middag aten we op het terras van het resort, domweg omdat er niets anders in de buurt was. John nam voor de verandering een Croque Madame (tosti met een gebakken ei erover) en ik nam gebakken rijst met grote garnalen. We smulden allebei weer. De middag hielden we ons gemak verder. Op een bepaald moment schrokken we ons echt kapot van een enorme explosie. De manager vertelde ons later dat er ook in deze omgeving nog veel onontplofte bommen lagen uit de Vietnamoorlog en de de regering nog altijd mensen inzette om ze op te sporen en onschadelijk te maken. Later in de middag pakten we onze koffers al vast weer zover in. Omdat de kamer wat donker was, was het beter omdat nog even voor vijven te doen, voordat het donker werd. Maar opeens werd het wel ‘erg donker! Toen brak er een hoosbui los en even later kwam er ook onweer. Het bleef eigenlijk de hele avond regenen, waardoor we ook binnen moesten eten deze keer. Bij Johnnwaren de tosti’s goed bevallen, dus deze keer bestelde hij er twee. Ik bestelde Zoetzure soep met garnalen en rijst. Kort nadat we besteld hadden, het was ook inmiddels donker geworden, viel de stroom wederom uit. In allerijl werden de kaarsen weer aangesleept. Even later kwam de manager aan John vragen of hij iets anders wilde bestellen, want tosti zonder stroom gaat helaas niet. Grote teleurstelling voor John. Juist toen de gewijzigde order aan de keuken was doorgegeven, ging het licht weer aan, Johns redding! Toch nog tosti’s! Waarschijnlijk was de ingestelde tijd door blijven lopen in het stromloze tijdperk, want zijn tosti’ s waren uiteindelijk nauwelijks gebakken, tegenvallertje. De garnalen en de soep waren weer heerlijk. Hierna nog even blijven plakken in het restaurant. Omdat we (weer!) niets gehoord hadden van Khiri over ophalen enzovoorts, vroegen we dit aan de manager. Hij wist ons te vertellen dat ze ons waarschijnlijk rond half negen kwamen halen, na het ontbijt. We gingen op tijd slapen en hadden de wekker gezet op half zeven

Zoeken

Last Modified

Last modified: 17 November 2019.
*
*